COMOPSAIR GOES MS – CHAMONIX 2019

Het was voor mij een uitgemaakte zaak: na het afzeggen voor de tocht naar de Mont-Ventoux (gewoon niet durven), waarvan ik achteraf enorm veel spijt had, ging ik deze uitdaging wel aan. Ik moest en ik zou. Ik ben beginnen trainen en wandelen, ondanks een sportblessure. Hierbij veel dank aan Ella en Thomas, mijn kinesisten van het AZ Lokeren, en aan de MS-Liga en ComOpsAir voor de voorbereidende wandelingen. De blessure was al een geluk net op tijd onder controle, maar de twijfel begon terug de kop op te steken. Patrick van ComOpsAir beweerde dat deze tocht drie keer zo zwaar zou zijn als het beklimmen van de Mont Ventoux. Met een bang hartje vertrok ik met de nachtbus van de luchtmacht richting Chamonix.

Vakantiegevoel

Mijn lichte angst bleek gedeeld, iedereen was zenuwachtig. Maar door mijn voorbereiding had ik er toch vertrouwen in. Wakker worden op de bus met het zicht op de bergen, omringd door zoveel lieve en toffe mensen, ik leefde helemaal op. Ik had een beetje het kampgevoel: samen iets ondernemen, het avontuur tegemoet, op zo’n prachtige locatie… ja, dit was het. Ik schrijf niet graag over hoe het weer is geweest, maar dit moet ik toch even vermelden. Het was fan-tas-tisch! Een zonnetje, geen spatje regen, de sneeuwtoppen tegen de felblauwe lucht vergezeld van een paar wollige wolkjes. Ideaal om de eerst twee dagen Chamonix en zijn omgeving te verkennen.

Dankzij ComOpsAir en een mysterieuze sponsor kregen we een paskaart om onbeperkt gebruik te maken van de télépherique, de kabelbaan waarmee je op en af de berg kan gaan, en de bergtreintjes. We hebben een uitstap gemaakt naar de gletsjer en naar een bergtop op 3 842 meter, vanwaar we zicht hadden op de Mont Blanc. Opeen gepropt in zo’n bakje omhoog getrokken worden door, naar mijn gevoel een heel dun kabeltje, was wel even zeer spannend. Gewoon ogen toe en doen, want het uitzicht op die hoogte was geweldig! De Alpen strekten zich voor me uit, zo ver ik kon kijken, met een mini-stadje aan mijn voeten. Cliché, maar de nietigheid van het leven sloeg toch even op me in.

D-Day!

En dan was het moment daar, onvermijdelijk… zaterdag: D-day. “Welke kleren trek ik aan, wat neem jij mee?”, “Gaan er genoeg momenten zijn om naar het toilet te gaan?”, dat waren toch de meest gestelde vragen. Mijn buddy was mijn man, die steun deed me wel deugd. We gingen op pad met de  gedachte dat je de tijd niet stil zet en dat het sowieso vijf uur ging worden. De eerste stappen werden gestapt, de toon werd gezet: van bij het begin van de wandeling ging het al sterk omhoog. Een stijgingspercentage van tussen de 20 en 30% was voorspeld. Patrick bepaalde het tempo, samen met Mike (aka G.I. Joe), de buddy van de personen die als eersten startten. De trage pas maakte het voor iedereen te behappen. Zo ging het verder de bossen in. Het eerste doel was de bomengrens, dan zouden we op de middag aan het uitkijkpunt van de gletsjer onze eerste pauze houden. Naar mijn gevoel ging het vlot, er werd gezellig gebabbeld, veel gelachen en ondertussen klommen we stap voor stap, uur voor uur. Ik had de raad van Patrick en van een goede collega (en tevens topsportvrouw) opgevolgd om veel te eten en te drinken. Mijn man heeft zijn werk gehad met het voortdurend op- en afhalen van de rugzak om aan mijn bevoorrading te voorzien. Volgens mij ben ik de enige die in gewicht is aangekomen die dag.

Bij de middagpauze, met een prachtig uitzicht op de puntige bergen, vergezeld van zijn dromerige slierten wit en een nog steeds felblauwe lucht, strekte de gletsjer zich voor ons uit. Jammer genoeg al heel wat minder statig dan enkele jaren geleden... De opwarming van de aarde keek ons recht in de ogen. Maar veel tijd om te mijmeren was er niet. Hop, terug op de beentjes richting eindpunt.

Boven de bomen

Het landschap veranderde van groen naar beige en grijs, het punt waarop vegetatie niet meer mogelijk is door de hoogte, die mij ook een beetje parten speelde. Lichte hoofdpijn, een vaag misselijk, opgeblazen gevoel. Dju, ik moest weer naar het toilet. Maar zonder bomen als natuurlijke afscherming, waar ga je dan? In de verte zag ik een stenen muurtje, gebouwd door de rangers van het natuurgebied om (steen)lawines tegen te houden. Maar gehurkt achter een muurtje, terwijl je hoofd erboven uitsteekt en een lange sliert van 160 mensen aan je passeert, maakt het natuurlijk onmogelijk te gaan! Dan maar wachten op een beter moment. Wandelen met een opgeblazen gevoel en een volle blaas, dat was voor mij de grootste uitdaging, samen met het veranderende pad onder de voeten. Van aangename zanderige paadjes in de bossen naar ineens stenen, stenen en nog eens stenen. Verschillende groottes, hoogtes en vormen… jammer voor het uitzicht, maar ik moest de hele tijd naar beneden kijken om te zien waar ik mijn voeten kon zetten. De vermoeidheid sloeg toe, bij velen van ons. Er was meer ondersteuning nodig, sommigen werden naar voor gedirigeerd voor meer omkadering. Wat heb ik bewondering voor deze mensen!

Kronkelende smalle bergpaadjes vol onberekenbare stenen voerden ons hoger en hoger. En dan ineens in de verte, het eindpunt! Frederik, de Fré, een van de militairen, had ons gewaarschuwd voor dit moment. Hij had eerder die week de tocht al gemaakt ter voorbereiding, en zei ons dat we niet moesten beginnen juichen. Het zou nog zeker twee uur duren vooraleer we aan dat huisje zouden geraken. Het was 14.30 uur, we hadden nog 2,5 uur om de top te halen. Dan moesten we zeker op de télépherique zitten want die sloot om 17.30 uur.

Aan dit tempo gingen we dat nooit halen. Fré had de tocht gemaakt met 4 fitte collega’s, terwijl wij op weg waren met 160 mensen waarbij het tempo onvermijdelijk stilviel: het harmonica-effect deed zijn werk, we stonden meer stil dan dat we vooruit gingen. In de verte kon ik mijn vriendin Mieke onderscheiden door haar fluogele fleece. Zij zat voorop bij Patrick, dat ging daar vlotter. Maar achteraan was het even paniek. Dit ging te traag! Eenmaal dat het allemaal tot ons was doorgedrongen, probeerden we de tijd in te halen. En dat ging ten koste van het ideale tempo.

Helden

Om 15.30 uur was bij mij het vat af, de pijp uit en nog meer van deze typische zegswijzen. Tot Luc, de buddy van ons groepje, me wist te vertellen dat de mensen van de télépherique waren gewaarschuwd dat we eraan kwamen en dat ze ons zeker niet op de berg gingen laten zitten. Dat gaf even nieuwe moed. Maar het huisje in de verte kwam maar niet dichterbij! De beentjes wilden nog wel, maar de mentale klop was er. Ik heb me laten vangen waarvoor Fré me nog zo had gewaarschuwd! De laatste twee uren waren al heel wat stiller, dit was het stuk waarbij karakter en doorzettingsvermogen van tel waren.

De laatste 200 hoogtemeters heb ik bijna gelopen, langs Katrien van de MS-Liga heen, mee vooruit getrokken door mijn echtgenoot, ik was het beu, het moest nu gedaan zijn. De ontlading was er voor mij niet meteen. Ik was gewoon te moe, ik moest even zitten en vijf minuten nemen. Natuurlijk niet te lang want de laatste télépherique vertrok net. Snel een foto genomen en onderweg naar beneden al mijn vrienden en familie boodschapjes verstuurd: “We zijn er geraakt!”, “Het is gelukt!” En dan kreeg ik ineens een mailtje dat ik met de Lotto had gewonnen. Ok, het was een klein bedrag, maar zo onwerkelijk; in een klein bakje, bengelend aan dat smalle kabeltje met 50 lotgenoten die elkaar feliciteerden. Ik had bijna “Tournée générale!” geroepen, maar met Ř 27,30 kom je niet ver natuurlijk.

’s Avonds terug in het hotel was er een fuif gepland. Maar niet voor mij, de pijp bleef uit. Na een welverdiende wijntje kroop ik tevreden mijn bedje in. Het dringt eigenlijk nu pas, bij het schrijven van dit artikel, tot me door wat we allemaal gedaan hebben. Wat een zot plan, wat een fijne tijd, wat een gevoel van ‘wij tegen de wereld’. Ik zou iedereen willen bedanken die dit mogelijk heeft gemaakt. (Waarom denk ik nu ineens aan de Oscars?) Maar eerlijk, we kunnen niet bevatten hoeveel inspanning en inzet de mensen van ComOpsAir hebben getoond, de vrijwilligers, de medische staf, de MS-Liga, de familie en vrienden, en natuurlijk wijzelf. We hebben allemaal hetzelfde doel gehad en we hebben het gehaald, we zijn allemaal helden!

Linn